SZUKAJ NA WWW.GRZYBY-PK.PL

Grzyby Puszczy Knyszyńskiej i okolic.
Amanita vaginata (Bull.) Lam., Encycl. Méth. Bot. (Paris) 1(1): 109 (1783)
muchomor mglejarka (Wojewoda 1999)
SYSTEMATYKA:
Fungi » Basidiomycota (podstawczaki) » Agaricomycotina » Agaricomycetes (pieczarniaki) » Agaricomycetidae » Agaricales (pieczarkowce) » Amanitaceae (muchomorowate) » Amanita (muchomor)

SYNONIMY:
Amanita vaginata var. vaginata
Agaricus vaginatus Bull., Herbier de la France 3: t. 98 (1783)
Vaginata livida Gray, A natural arrangement of British plants 1: 601 (1821)
Amanitopsis vaginata (Bull.) Roze, Bulletin de la Société Botanique de France 23: 50 (1876)
Amanitopsis vaginatus (Bull.) Roze (1876)

INNE POLSKIE NAZWY:
muchomor szarawy (Wojewoda 1992); bedłka pochwowata (Jundziłł 1830); bedłka, muchar pochwiasty (Błoński 1888);
Cechy makroskopowe
Kapelusz: występuje w barwach od zupełnie białej (odmiana albinistyczna) do popielatej; średnicą dorasta do 12 cm; brzeg kapelusza wyraźnie prążkowany już nawet w młodym wieku; powierzchnia gładka, w czasie wilgotnej pogody sprawiająca wrażenie lekko lepkiej, z rzadko obecnymi płatami z resztek osłony zupełnej.

Blaszki: białe, wolne, gęste i szerokie.

Trzon: jednakowo gruby na całej długości, ewentualnie lekko zwężający sie ku górze, wysmukły; powierzchnia na całej powierzchni pokryta białymi kłaczkami; podstawa zazwyczaj bardzo mało zgrubiała, z pochwą: dużą, wolną, błoniastą, białą, z wiekiem brązowiejącą.

Pirścień: brak.

Miąższ: biały, niezmienny, kruchy, bez zapachu i o łagodnym smaku.
Cechy mikroskopowe
Wysyp: biały.
Zarodniki: okrągłe lub okrągławe, gładkie, przejrzyste, nieamyloidalne, 9-12 µm. [1]
Gatunki podobne
Ogólnie rzacz ujmując, to po cechach makro nigdy nie wiadomo z jakim dokładnie gatunkiem mamy w tym przypadku do czynienia. Krótko mówiąc, Amanita vaginata posiada sobowtóra który jest odróżnialny tylko poprzez porównanie zarodników. Jest nim występujący tylko w górach (tak się uważa do tej pory) muchomor srebrny (Amanita mairei) i ma zarodniki kształtu owalnego. Bardzo podobny jest również muchomor wielkopochwowy (Amanita magnivolvata). Oba są niesłychanie rzadkie i nawet nie wiadomo czy występują w Polsce północno-wschodniej. W każdym bądź razie na dzień dzisiejszy nie dysponuję wiarygodnymi danymi na ten temat.

Dawniej do tego gatunku zaliczane były również muchomor rdzawobrązowy (Amanita fulva) oraz muchomor żółtawy (Amanita crocea).

W. Wojewoda w Checklist of Polish Larger Basidiomycetes wymienia trzy formy:
- var. vaginata - odm. typowa
- var. alba - odm. biaława
- var. flavescens - odm. żółtawa
Występowanie
Występuje pospolicie w różnego rodzaju lasach, jak i też na ich obrzeżach. Pojawia się najczęściej pojedynczo lub w niewielkich grupach liczących po kilka sztuk. Rośnie w miesiącach letnich i jesiennych.
Najczęściej spotykam go na glebach piaszczystych.
Wartość
Jadalny.

W Polsce północno-wschodniej, raczej nie ma tradycji ich pozyskiwania w celach konsumpcyjnych.
Uwagi
Gatunek ujęty w pracy zespołowej:
Grzyby Puszczy Knyszyńskiej - Anna Kujawa, Błażej Gierczyk, Mirosław Gryc, Marek Wołkowycki - 2019 rok.

01. 02. 03. 04.
05. 06. 07. 08.
Opracował: Mirosław Gryc
Udzielam zgody na nieodpłatne wykorzystywanie zamieszczonych w atlasie zdjęć jedynie do celów niekomercyjnych.
Zdjęcia muszą być zamieszczone w całości, bez przeróbek (retuszu, kadrowania) wraz z podanym źródłem pochodzenia (link do strony ze zdjęciem mile widziany).
Dopuszczam jedynie zmianę rozmiaru w celu dostosowania ich do wymogów strony na której mają być zamieszczone.
W przypadku chęci wykorzystania zdjęć w inny sposób proszę o KONTAKT

DATA OSTATNIEJ MODYFIKACJI STRONY: 14.12.2019

LICZBA ODWIEDZIN STRONY: 302

DATA UTWORZENIA STRONY: 01.04.2011