SZUKAJ NA WWW.GRZYBY-PK.PL

Grzyby Puszczy Knyszyńskiej i okolic.
Laetiporus sulphureus (Bull.) Murrill, Annls mycol. 18(1/3): 51 (1920)
żółciak siarkowy (Domański S. 1967)
SYSTEMATYKA:
Fungi » Basidiomycota » Agaricomycotina » Agaricomycetes » Incertae sedis » Polyporales » Fomitopsidaceae » Laetiporus

SYNONIMY:
Index Fungorum

i INNE POLSKIE NAZWY:
huba żółta (Berdau 1876); żagiew Rostafińskiego (Błoński 1889); żagiew topolowa (Kwieciński 1896); grzyb siarkowy; huba siarkowa (Orłoś 1952);
Cechy makroskopowe
Owocniki: początkowo nieregularnie bulwiaste, barwy lśniąco pomarańczowej; nastepnie konsolowate, wachlarzowate, z brzegiem lekko wywiniętym w dół i nieregularnie pofalowanym; przeważnie wyrastają dachówkowato tworząc zgrupowania sięgające wagą kilku kilogramów (przeciętnie 2-4 kg); całkowita ilość występujących owocników na danym substracie w dużej mierze zależy od jego jakości i w sprzyjających warunkach może dochodzić nawet do kilkudziesięciu kilogramów z jednego stanowiska (żywiciela).

Powierzchnia: delikatnie aksamitna, matowa, zazwyczaj sterefowana, nierówna, promieniście pomarszczona, barwy żółtopomarańczowej, morelowej, pomarańczowej, przy brzegu zazwyczaj cytrynowej.

Hymenofor: rurkowy, lśniący; pory barwy siarkowożółtej, z których w okresach wilgotnych zwisają szklisto żółte kropelki wydzieliny (dotyczy owocników młodych), drobne, koliste; rurki długości do 3 mm, również siarkowożółte.

Miąższ: gruby do 3 cm, początkowo kremowożółty, kremowy, morelowy, miękki, zwarty i mocno soczysty, po skaleczeniu ociekający sokiem, takie owocniki nadają się do spożycia; następnie miąższ blednie zmieniając barwę na cytrynowożółtą aż do białawej, osiągając w końcu konsystencję suchej kredy, w tym stadium sa łamliwe i rozpadające się, samoczynnie powoli odpadajace od podłoża, ich obecność można wtedy stwierdzić po resztkach owocników leżących obok pni drzew; zapach przyjemny; smak łagodny i przyjemny, u starszych okazów nieco kwaskawy.
Cechy mikroskopowe
Zarodniki o wymiarach 5-7 x 3.5-4.5 µm, jajowate lub szeroko jajowate, gładkie i bezbarwne.
Wysyp słomkowożółty, po jakimś czasie odbarwiający się do białego.
Gatunki podobne
Innym gatunkiem z tego rodzaju, bardzo podobnym do żółciaka siarkowego (Laetiporus sulphureus) jest występujący na substracie iglastym Laetiporus conifericola. Prawdopodobnie bardzo rzadki i o ile nie mylę się, to z terenu Polski dotychczas nienotowany?
Nieco podobny jest również, znacznie rzadziej występujący zębniczek północny (Climacodon septentrionalis).
Występowanie
Wyrasta zarówno na żywych drzewach jak i na martwym drewnie przeważnie liściastym, bardzo rzadko na iglastym. Zasiedla osobniki starsze na których wyrasta bardzo nieregularnie, przeważnie co kilka lat, rzadziej corocznie. Na terenie Puszczy Knyszyńskiej pierwsze owocniki pojawiają się zazwyczaj już w maju i systematycznie wyrastają do końca lata, miesiące jesienne nie sprzyjają jego rozwojowi.
Wiekszośc żródeł podaje, że zwarte kompleksy leśne nie sprzyjaja jego występowaniu, reguła ta jednak zdaje się nie potwierdzać na terenie Puszczy Knyszyńskiej, chociaż biorąc pod uwagę obszary leśne intensywnie gospodarczo eksploatowane, w których występuje drzewostan w stosunkowo jeszcze młodym wieku, ta zasada ma pełne uzasadnienie.
W Puszczy Knyszyńskiej gatunek ten zasiedla najczęściej stare dęby, których niestety i tu, z roku na rok jest już coraz mniej, w związku z czym w miarę ubożenia odpowiedniego substratu, ubożeje również populacja tego gatunku.
Nie jest to jednak jedyny żywiciel, odosobnione przypadki jego występowania stwierdziłem również na wierzbie, topoli, akacji a nawet olszy. Z przeprowadzonej jednak sondy wśród uczestników Bio-Forum jasno wynika, że lista jego żywicieli jest znacznie dłuższa, i jego wystepowanie na poszczególnych gatunkach drzew przede wszystkim jest uzależnione od zasobności danego regionu w odpowiedni substat. Wg. tych informacji wyrasta również na: klonie, kasztanowcu, śliwie, jabłoni, czereśni ptasiej, brzozie, jodle, lipie, grabie, jesionie, czeremszy.
Wartość
Dobry gatunek jadalny ale tylko owocniki młode o jeszcze soczystym miąższu.
2009.05.24 (również zdjęcie główne)
Puszcza Knyszyńska, około 2 km od Supraśla w kierunku Krynek, zwarty kompleks leśny.
Owocniki na dwóch potężnych dębach.

Stanowisko ujęte w pracy zespołowej:
Grzyby Puszczy Knyszyńskiej - Anna Kujawa, Błażej Gierczyk, Mirosław Gryc, Marek Wołkowycki - 2019 rok.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
01. 02. 03. 04.
2012.05.13
Puszcza Knyszyńska, okolice Czołnowa, również owocniki z dębów.

Stanowisko ujęte w pracy zespołowej:
Grzyby Puszczy Knyszyńskiej - Anna Kujawa, Błażej Gierczyk, Mirosław Gryc, Marek Wołkowycki - 2019 rok.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
05. 06. 07. 08.
Pierwsze dwa zdjęcia (09-10) - 2010.08.11 - bardzo młode owocniki na dębie.
Zdjęcia (11-12) - 2010.08.15 - pniak po ściętym dębie, owocniki mocno już podstarzałe (zejściowe).

Stanowisko ujęte w pracy zespołowej:
Grzyby Puszczy Knyszyńskiej - Anna Kujawa, Błażej Gierczyk, Mirosław Gryc, Marek Wołkowycki - 2019 rok.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
09. 10. 11. 12.
2013.08.16
Brzeg jeziora Komosa, na pniu ściętej olchy.

Stanowisko ujęte w pracy zespołowej:
Grzyby Puszczy Knyszyńskiej - Anna Kujawa, Błażej Gierczyk, Mirosław Gryc, Marek Wołkowycki - 2019 rok.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
13. 14. 15.
Opracował: Mirosław Gryc
Udzielam zgody na nieodpłatne wykorzystywanie zamieszczonych w atlasie zdjęć jedynie do celów niekomercyjnych.
Zdjęcia muszą być zamieszczone w całości, bez przeróbek (retuszu, kadrowania) wraz z podanym źródłem pochodzenia (link do strony ze zdjęciem mile widziany).
Dopuszczam jedynie zmianę rozmiaru w celu dostosowania ich do wymogów strony na której mają być zamieszczone.
W przypadku chęci wykorzystania zdjęć w inny sposób proszę o


DATA OSTATNIEJ MODYFIKACJI STRONY: 25.12.2019

LICZBA ODWIEDZIN STRONY: 551

DATA UTWORZENIA STRONY: 04.09.2012