Melanoleuca verrucipes (Fr.) Singer

Cechy makroskopowe

Kapelusz: barwy białej do lekko kremowej, centrum zazwyczaj nieco ciemniejsze, czasem sprawiające wrażenie przybrudzonego; owocniki bardzo młode kształtu dzwonkowatego lub wypukłego, bardzo szybko stają się rozpostarte, przeważnie z centralnym garbkiem i lekko podwiniętym brzegiem kapelusza, który prostuję się dopiero u bardziej dojrzałych owocników; w końcowym etapie rozwoju, brzeg zazwyczaj bywa ostry a nawet lekko wywinięty do góry; powierzchnia gładka lub lekko aksamitna.
Blaszki: od białych do jasnokremowych, do trzonu przyrośniete bądż też wykrojone ząbkiem, szerokie.
Trzon: ze względu na swój charakterystyczny wygląd, jest zazwyczaj decydującym elementem podczas identyfikacji tego gatunku; barwy białej lub białawej, pokryty na całej długości drobnymi ale wyraźnie widocznymi, czarnymi lub brązowatymi łuseczkami, z wiekim coraz bardziej wyrazistymi; powierzchnia bardzo często podłużnie bruzdowana, lecz nie zawsze, czasem prawie gładka; kształtu zazwyczaj cylindrycznego, stopniowo poszejający się ku podstawie; podstawa lekko poszerzona i zazwyczaj oprószona delikatnymi, białymi niteczkami grzybni.
Miąższ: barwy białej, miękki w kapeluszu, w trzonie nieco twardszy, o przyjemnym zapachu anyżkowo-owocowym, w starszym wieku nieco przypominającym zapachem ser.

Cechy mikroskopowe

Wysyp zarodników kremowy.
Zarodniki elipsoidalne, drobno szorstkie, hialinowe, niektóre z kroplami tłuszczu; 7.5-9 x 4-5 µm.

Występowanie

Wyrasta od lata do jesieni w miejscach bogatych w szczątki roślinne.
Jego siedliskiem nie muszą być lasy, wyrasta bardzo chętnie poza nimi.
Pierwsze moje stanowisko tego gatunku spotkałem na nielegalnym wysypisku śmieci, wśród chrustu świerkowego. Inne z kolei, na polanie leśnej w miejscu składowania drewna gdzie zalegała dość gruba warstwa szczątków drewna (kora, wióry, zrębki, igliwie itp) zmieszanych z podłożem.

Gatunki podobne

Wartość