Grzyby Puszczy Knyszyńskiej i okolic.
Amanita muscaria (L.) Lam., Encycl. Méth. Bot. (Paris) 1(1): 111 (1783)
muchomor czerwony (Jundziłł 1830)
SYSTEMATYKA:
Fungi » Basidiomycota (podstawczaki) » Agaricomycotina » Agaricomycetes (pieczarniaki) » Agaricomycetidae » Agaricales (pieczarkowce) » Amanitaceae (muchomorowate) » Amanita (muchomor)

SYNONIMY:
wg. MycoBank:
Agaricus muscarius L., Species Plantarum: 1172 (1753)
Agaricus pseudoaurantiacus Bull., Herbier de la France 3: t. 122 (1783)
Agaricus imperialis Batsch, Elenchus fungorum: 59 (1783)
Venenarius muscarius (L.) Earle, Bulletin of the New York Botanical Garden 5: 450 (1909)
Amanitaria muscaria (L.) E.-J. Gilbert, Iconographia Mycologica 27: 76 (1940)
Agaricus nobilis Bolton, An History of Fungusses, Growing about Halifax 2: 46, tab. 46 (1788)
Amanita chrysoblema G.F. Atk., The Agaricaceae of Michigan: 613 (1918)

INNE POLSKIE NAZWY:
bedłka muchomor (Jundziłł 1830); bedłka, muchar czerwony (Błoński 1888); muchomor pospolity (Błoński 1889); muchomor zwyczajny (Kwieciński 1896);
Cechy makroskopowe
Kapelusz: o średnicy nawet do 20 cm, barwy od jaskrawoczerwonej do pomarańczowożółtej; powierzchnia pokryta charakterystycznymi białymi łatkami które z łatwością moga być spłukiwane przez deszcz; skórka lśniąca, z wiekiem coraz bardziej matowa, z łatwościa ściągalna, sucha lub sprawiająca wrażenie lekko lepkiej w zależności od pogody; brzeg kapelusza pozostaje gładki prawie przez cały okres wzrostu, delikatne prążkowania moga być widoczne tylko u owocników mocno dojrzałych.

Blaszki: białe lub lekko żółtawe, wolne i gęste.

Trzon: cylindryczny, wewnątrz zazwyczaj pusty, z bulwiastą podstawą.

Pierścień: zwisający, biały lub kremowy, gładki , ewentualnie, delikatnie prążkowany na samym brzegu. (fot. 08)

Pochwa: w zasadzie brak, zredukowana zazwyczaj do kilku szczątkowych pierścieni widocznych w górnej części bulwki.

Miąższ: kruchy, barwy białej, jedynie pod skórką kapelusza zabarwiony na żółto, bez zapachu.
Cechy mikroskopowe
Wysyp biały.
Zarodniki szerokoelipsoidalne, gładkie, nieamyloidalne, 9-11 x 6-9 µm.
Gatunki podobne
Trudny do pomylenia z jakimkolwiek innym gatunkiem. Należy jednak zwracać uwagę na małe dzieci, które mogą być skuszone jego pięknymi barwami, a które lubią "pakować" sobie wszystko do buzi!

Jeden z bardziej charakterystycznych spośród muchomorów. Trudno pomylić go z jakimkolwiek innym gatunkiem. Wbrew ogólnemu przekonaniu o jego toksyczności, wcale nie należy do silnie trujących. Trudno więc w jego przypadku mówić o śmiertelnych zatruciach. Ogólnie występuje pospolicie i z tego powodu jest doskonale znany.
Ze względu na jaskrawe barwy stanowi swego radzaju, ozdobę naszych lasów i między innymi z tego powodu, apeluję o jego nie niszczenie co ostatnio nagminnie spotyka się w naszych lasach.
Występowanie
Gatunek bardzo pospolity, wyrastający od lata do późnej jesieni, zarówno w lasach liściastych jak też i iglastych. Lubi towarzystwo brzóz.
Wartość
Zdecydowanie gatunek niejadalny a nawet lekko toksyczny. W przypadku jego spożycia, zatrucia w zasadzie są lekkie i ustępują samoczynnie po okresie kilku godzin.

W dawniejszych czasach używano tego gatunku muchomora jako trutki na muchy. Kapelusze posypane cukrem wystawiano na talerzykach, na parapety okienne (miejsca słoneczne). Zwabione słodyczą muchy, padały ofarą, trującego dla nich soku.
Uwagi
Gatunek ujęty w pracy zespołowej:
Grzyby Puszczy Knyszyńskiej - Anna Kujawa, Błażej Gierczyk, Mirosław Gryc, Marek Wołkowycki - 2019 rok.

01. 02. 03. 04.
05. 06. 07.
08. 09.
Amanita muscaria var. formosa
Podobnie jak bardzo dużo gatunków wytwarza w drodze ewolucji różne formy, tak i Amanita muscaria wytworzyła swoje. Jedną z nich jest Amanita muscaria var. formosa która przedstawiam niżej na zdjęciach. W polskiej literaturze trudno jednak znaleźć jakiekolwiek informację o niej i jej występowaniu na terenie Polski ale postanowiłem ją tu przedstawić ponieważ owocniki tego gatunku o takim zabarwieniu spotyka sie nader rzadko.

Owocnik wyrastał w pasie liściastego obsadzenia lasu sosnowego, w pobliżu grab, dąb oraz brzoza, okolice Ogrodniczek.

Stanowisko ujęte w pracy zespołowej:
Grzyby Puszczy Knyszyńskiej - Anna Kujawa, Błażej Gierczyk, Mirosław Gryc, Marek Wołkowycki - 2019 rok.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
10. 11. 12.
13. 14.
Opracował: Mirosław Gryc
Udzielam zgody na nieodpłatne wykorzystywanie zamieszczonych w atlasie zdjęć jedynie do celów niekomercyjnych.
Zdjęcia muszą być zamieszczone w całości, bez przeróbek (retuszu, kadrowania) wraz z podanym źródłem pochodzenia (link do strony ze zdjęciem mile widziany).
Dopuszczam jedynie zmianę rozmiaru w celu dostosowania ich do wymogów strony na której mają być zamieszczone.
W przypadku chęci wykorzystania zdjęć w inny sposób proszę o KONTAKT

DATA OSTATNIEJ MODYFIKACJI STRONY: 23.01.2022

LICZBA ODWIEDZIN STRONY: 406

DATA UTWORZENIA STRONY: 09.11.2014