Amanita citrina Pers.

Cechy makroskopowe

Kapelusz: barwy jasnożółtej, cytrynowej (UWAGA ! - w polskich lasach wystepuje odmiana albinistyczna o zupełnie białych barwach), średnicą dorasta do 8 cm; kształtu od półkolistego do rozpostartego; skórka pokryta nieregularnie porozrzucanymi dość dużymi łatkami, o barwie od jasnożółtej do brązowej w starszym wieku; łatki nie zawsze obecne, mogą być spłukane przez deszcz lub w okresach bardziej suchych zminimalizowane do małych przylegających łuseczek (patrz zdjęcia 9 i 10); powierzchnia sucha lub lekko lepka w zależności od warunków atmosferycznych; brzeg kapelusza z reguły nie prążkowany, a jeśli już, to tylko minimalnie i tylko u starszych owocników.
Blaszki: od barwy białej do bladożółtej, wolne i miękkie
Trzon: zabarwiony podobnie jak reszta owocnika, na powierzchni zazwyczaj z wyraźnie widocznym zygzakowatym wzorkiem, zakończony masywna bulwką. >
Pierścień: duży biały lub lekko żółtawy, nie prążkowany.
Pochwa: w zasadzie mniezauważalna, ściśle przyrośnięta do bulwki, jedynie w górnej części bulwki widoczna w postaci oddzielających się od pochwy płatów.
Miąższ: biały i niezmienny, w kapeluszu kruchy, w trzonie łykowaty a w samej bulwie gąbczasty; zapachem przypomina surowe ziemniaki.

Cechy mikroskopowe

Wysyp biały.
Zarodniki kuliste, gładkie 7-10 µm.

Występowanie

Rośnie pospolicie, w różnego typu lasach jak i też poza nimi. Najbardziej jednak sobie upodobał siedliska z przewagą drzew iglastych. Wyrasta od lata do jesieni. Nie boi się okresów bardziej suchych.

Gatunki podobne

Wartość

Uwagi