Artomyces microspora (Qiu X. Wu & R.H. Petersen) Lickey,

Cechy makroskopowe

Owocnik: Krzaczkowaty, silnie rozgałęziony, osiągający zazwyczaj 2–8 cm wysokości. Gałązki wyrastają wielokrotnie i piętrowo z krótkiego, grubszego trzonu. Charakterystyczną cechą są zakończenia gałązek – miseczkowate lub kieliszkowate wgłębienia (tzw. zwieńczenie puszyste/koronowate), z których krawędzi wyrastają kolejne, drobniejsze odgałęzienia.

Barwa: Młode owocniki białawe, bladożółtawe, z wiekiem ciemniejące do ochrowych, jasnobrązowych lub z lekkim odcieniem cielistym.

Miąższ: Elastyczny, dość łykowaty, białawy. Zapach słaby, smak po chwili przechodzący w piekący lub ostry.

Cechy mikroskopowe

Zarodniki (bazidiospory): Szeroko-elipsoidalne, niemal kuliste do jajowatych, drobno brodawkowane, bezbarwne (hialinowe), silnie amyloidalne. Wymiary: (3.2) 3.4 - 4.1 (4.3) × (2.3) 2.5 - 3.2 (3.3) µm, średnia (Me) ok. 3.8 × 2.8 µm. Współczynnik kształtu Q = 1.2 - 1.5 (1.6), średnie Qe ok. 1.4 (dane na podstawie świeżych pomiarów własnych w H₂O, N=23).

Podstawki: Maczugowate, 4-zarodnikowe.

Gloeocystydy: Liczne, wydłużone, wrzecionowate lub cylindryczne, z wyraźną, refrakcyjną (oleistą) zawartością, często wystające ponad hymenium.

Występowanie

Gatunek saprotroficzny. Rzadki lub przeoczany z powodu podobieństwa do krewniaka. Rośnie na martwym, silnie zbutwiałym drewnie drzew iglastych – najczęściej spotykany na kłodach i pniakach sosnowych (Pinus), rzadziej świerkowych. Owocuje od lata do jesieni.

Uwagi

Gatunek przez lata traktowany jako tożsamy ze świecznikiem rozgałęzionym (Artomyces pyxidatus / Artomyces pyxidata) i wrzucany z nim do "jednego kubła". W terenie makroskopowo są niemal nieodróżnialne, choć A. microsporus częściej tworzy nieco drobniejsze i bardziej zwarte owocniki. Identyfikacja bezwzględnie wymaga weryfikacji mikroskopowej oraz analizy podłoża.

Główne różnice diagnostyczne: