Auriscalpium vulgare Gray
szyszkolubka kolczasta
Scutiger auriscalpium (L.) Paulet, Traité Champ., Atl.: pl. 33:4 (1812)
Pleurodon auriscalpium (L.) P. Karst., Revue Mycologique Toulouse 3 (9): 20 (1881)
Leptodon auriscalpium (L.) Quél., Enchiridion Fungorum in Europa media et praesertim in Gallia Vigentium: 192 (1886)
Auriscalpium auriscalpium (L.) Kuntze, Revisio generum plantarum 3: 446 (1898)
Auriscalpium auriscalpium (L.) Banker, Memoirs of the Torrey Botanical Club 12: 178 (1906)
INNE POLSKIE NAZWY: szyszkogłówka kolczasta (Gumińska & Wojewoda 1968)
Cechy makroskopowe
Kapelusz: mały, rozpiętością sięga maksymalnie do 20 mm; kształu dość zróżnicowanego z reguły jednak nerkowaty; wierzch kapelusza mocno owłosiony, barwy dość zmiennej w zależności od wieku owocnika, od jasnobrązowej, poprzez brązową do prawie czarnej, często z jaśniejszą obwódką na brzegu.
Hymenofor: kolczasty; kolce barwy od różowawej, do szarobrązowej w starszym wieku, gęste, o długości do 3 mm.
Trzon: długi i cienki; osadzony ekscentrycznie lub nawet bocznie; owłosiony na całej powierzchni; barwy podobnie zmiennej jak kapelusz i bardzo do niej zbliżonej; podstawa mocno przyrośnięta do szyszki.
Miąższ skórzasty.
Cechy mikroskopowe
Wysyp biały.
Zarodniki bezbarwne, szeroko-eliptyczne do jajowato-kulistych, drobno brodawkowane; 4-5 x 3.5-4 µm.
Występowanie
Do tej pory wszystkie spotkane przeze mnie okazy wyrastały na szyszkach sosnowych. Prawdopodobnie bardzo rzadko, ale zdarzają się przypadki wyrastania na szyszkach świerkowych.
Z reguły są to szyszki zagrzebane w ściółce. Przeważnie niezbyt głęboko, ale w sposób wystarczający aby ochronić je przed wyschnięciem, dlatego też owocniki sprawiają wrażenie wyrastających na ziemi. Owocniki bardzo trwałe więc można je spotkać praktycznie przez cały rok.
Gatunki podobne
Nie ma jej podobnych.
Wartość
Niejadalna.Uwagi
Gatunek ujęty w pracy zespołowej:
Grzyby Puszczy Knyszyńskiej - Anna Kujawa, Błażej Gierczyk, Mirosław Gryc, Marek Wołkowycki - 2019 rok.
Galeria zdjęć
