Coprinus micaceus (Bull.) Fr.

Cechy makroskopowe

Kapelusz:, młody kształtu dzwonkowatego z brzegiem podwiniętym, starszy stożkowaty aż do parasolowatego, średnicą waha sie w granicach od 2 do 5 cm; powierzchnia kapeluszy młodych mocno oprószona białymi ziarenkami, te jednak są bardzo łatwo spłukiwane przez deszcz więc z reguły wcześniej lub później są ich pozbawione; barwa kapelusza młodego zazwyczaj żółtobrązowa lub rdzawobrązowa z nieco ciemniejszym centrum, z wiekiem coraz ciemniejsza; brzeg kapelusza delikatnie prążkowany, u starszych egzemplarzy poszarpany oraz wywinięty.
Blaszki: od barwy praktycznie białej, u młodych owocników, do prawie czarnej w stadium zejściowym gdy zaczynają rozpływać się; wąsko przyrośnięte do trzonu.
Trzon: cylindryczny, długi, cienki i bardzo kruchy; barwy białej z wiekiem nieco ciemniejący; młody aksamitnie połyskujący z racji pokrywających go delikatnych kosmków, następnie zupełnie gładki.
Miąższ: barwy białej, bez wyraźnego smaku i zapachu, cienki i kruchy, z wiekiem ciemniejący i rozpływający się.

Cechy mikroskopowe

Wysyp czarny.
Zarodniki z zaostrzonym jednym końcem, drugi ucięty, z szeroką porą rostkową przez co są zaokrąglonie pięcioboczne, gładkie, 7-10 x 4.5-6 µm, nieco spłaszczone.
Na powierzchni trzonu występują wydłużone cystydy (kaulocystydy) do 1 µm długości.

Występowanie

Występuje wszędzie tam, gdzie znajdują się butwiejące pnie drzew liściastych lub też kawałki drewna liściastego zagrzebanego w ziemi. Spotykamy go zatem nie tylko w lasach, ale również w parkach i ogrodach. Rośnie od maja aż do listopada. Zazwyczaj wyrasta masowo tworząc liczne gromady (kępy), nie rzadko liczące ponad sto owocników.

Gatunki podobne

Wartość

Gatunek uznawany za jadalny ale ze względu na cienkość i delikatność miąższu raczej bez tradycji zbierania. Walory smakowe również nie zachęcają do jego pozyskiwania.