Cortinarius bolaris (Pers.) Fr.
zasłonak glinkowy
Inoloma bolare (Pers.) Wünsche, Die Pilze: 127 (1877)
Cechy makroskopowe
Kapelusz: średnicy 3-5 cm, za młodu wypukły, z wiekiem coraz bardziej rozpostarty; powierzchnia sucha, jedwabista, pokryta gęsto dużymi, delikatnymi, przylegającymi łuskami i włókienkami koloru czerwonocynobrowego, z wiekiem coraz bardziej płowiejące; skórka barwy białawożółtawej, prześwituje spomiędzy gęstych łusek.
Blaszki: cienkie, słabo wykrojone lub lekko zbiegające na trzon; młode barwy jasnokawowej, z wiekiem coraz bardziej jasnocynamonowe.
Trzon: u góry, nad strefą zasnówki, o barwie białożółtawej, niżej pokryty cynobrowoczerwonymi włókienkami, często zbitymi w kształt łuseczek; równogruby lub ze zgrubiałą podstawą w kształcie bulwki.
Miąższ: u młodych owocników białawożółtawy, z wiekiem bardziej lub mniej, czerwonobrązowy,
uszkodzony lekko żółknący; zapach słaby, ziemisty; smak lekko gorzkawy.
Cechy mikroskopowe
Wysyp ochrowobrunatny.
Zarodniki prawie okrągłe, szeroko-elipsoidalne, drobno brodawkowane, 6-8 x 5-6 µm.
Występowanie
W skali kraju dość częsty. Wyrasta w lasach różnego typu, zazwyczaj grupowo ale też i pojedynczo.
Gatunki podobne
Podobny Cortinarius rubicundulus, różni się intensywnie żółknącym miąższem przy uszkodzeniu, kapelusz ma powierzchnię równomierniej pokrytą jedwabistymi włókienkami a zarodniki są większe i migdałkowate.Wartość
Niejadalny.Galeria zdjęć
Lokalizacja: Nieopodal miejscowości Ogrodniczki, brzeg młodegu lasu sosnowego wysadzony liściastymi (grab, dąb, leszczyna), podłoże jałowe i mocno piaszczyste,
Substrat: rosły na szczątkach mocno już zbutwiałego i rozsypującego się pniaka (trudny do identyfikacji).
Stanowisko ujęte w pracy zespołowej:
Grzyby Puszczy Knyszyńskiej - Anna Kujawa, Błażej Gierczyk, Mirosław Gryc, Marek Wołkowycki - 2019 rok.
