Dacrymyces enatus A. Savchenko, Miettinen & J.C. Zamora

Cechy makroskopowe

Brak danych

Cechy mikroskopowe

Brak danych

Występowanie

Brak danych

Uwagi

W latach 2021/2022 dokonano rewizji tej grupy gatunków. Wynikiem tego było podzielenie jej na kilka innych rodzajów oraz utworzenie zupełnie nowych gatunków. Jest to prawdopodobnie Cerinomyces enatus. Tak wynika po rewizji cech kolekcji przedstawionej poniżej z dnia 2018.11.04. Druga kolekcja czeka na dokładniejszą rewizję cech. Bardzo podobnym gatunkiem jest Cerinomyces aeneus którego też nie wykluczam. Poniżej przedstawiam zestawienie różnic pomiędzy C. enatus oraz C. aeneus.

Cecha	Cerinomyces enatus	Cerinomyces aeneus
Barwa owocnika	Żółtawa, miodowa do pomarańczowej.	Miedziana, brązowawa (odcień metaliczny).
Konsystencja	Wyraźnie galaretowata.	Galaretowata, często zlewająca się.
Główny substrat	Głównie drewno iglaste (np. sosna).	Głównie drewno liściaste (np. buk).
Hyfidy (elementy płonne)	Proste, cylindryczne, bardzo słabo rozgałęzione.	Obecne, proste do umiarkowanie zróżnicowanych.
Zarodniki (Basidiospory)	Cienkościenne, bez przegród (aseptate).	Cienkościenne, bez przegród (aseptate).
Sprzążki (Clamps)	Obecne na strzępkach.	Obecne na strzępkach.
Główne różnice	Jaśniejsze barwy, preferencja dla sosny.	Ciemniejsze, miedziane barwy, preferencja dla buka.

Grupa ta została mocno "zreformowana", obecnie gatunki z tej grupy figurują pod nazwą rodzajową Dendrodacrys oraz Cerinomyces. Poniżej zestawienie kilku gatunków Dendrodacrys
W Europie najczęściej spotykane są trzy gatunki, które różnią się przede wszystkim pokrojem owocników oraz kształtem zarodników.

Cecha	Dendrodacrys concrescens	Dendrodacrys oblongisporum	Dendrodacrys ellipsosporum
Pokrój owocników	Wcześnie zlewające się w cienkie, rozpostarte masy (grubość < 2 mm).	Krostowate do spłaszczonych.	Poduszeczkowate do zagłębionych, zazwyczaj pojedyncze.
Barwa	Pomarańczowy brąz.	Żółta do matowo-pomarańczowej lub brudno-pomarańczowej.	Żółtopomarańczowa do pomarańczowobrązowej.
Kształt zarodników	Cylindryczne do kiełbaskowatych (wąskie).	Podłużne (oblong) do cylindrycznych.	Szeroko elipsoidalne do jajowatych.
Wymiary zarodników	12,5–16,5 × 4,0–5,5 µm.	10,5–13,5 × 4,0–5,0 µm	11,5–14,5 × 5,5–7,0 µm (wyraźnie szersze).
Przegrody (septy)	Zazwyczaj 3 u dojrzałych.	Od 0 do 3 (często widoczne dopiero w pełnej dojrzałości).	Najczęściej tylko 1.
Konidia	Cylindryczne (5,0–7,0 × 2,0–3,0 µm).	Rzadkie lub brak danych.	Rzadkie lub brak danych.

Tych, którzy chcieliby zasięgnąć więcej informacji, zachęcam do zapoznania się z niżej wymienionymi pozycjami:
Savchenko, A., Zamora, J. C., et al. (2021). Revision of Cerinomyces (Dacrymycetes, Basidiomycota) with notes on morphologically and historically related taxa. Fungal Biology, 125(12), 949–974.
Zamora, J. C., Savchenko, A., et al. (2022). Dendrodacrys: a new genus for species with branched hyphidia in Dacrymyces s.l. Fungal Systematics and Evolution, 9, 27–42.
Savchenko, A., Zamora, J. C., et al. (2022). Additions to Dendrodacrys and outline of taxa with branched hyphidia in Dacrymycetes (Basidiomycota). Fungal Systematics and Evolution, 10, 103–126.

Galeria zdjęć

Data: 2018.11.04
Lokalizacja: Puszcza Knyszyńska, okolice Czołnowa, las liściasty.
Substrat: Owocniki na leżącym na ziemi słupku dębowych, służącym poprzednio do grodzenia szkółki leśnej.
Stanowisko ujęte w pracy zespołowej:
Grzyby Puszczy Knyszyńskiej - Anna Kujawa, Błażej Gierczyk, Mirosław Gryc, Marek Wołkowycki - 2019 rok.

Data: 2019.12.26
Lokalizacja: Lasy na E od Ogrodniczek, okolice Komosy.
Substrat: Owocniki masowo na leżącym na ziemi pniu olchy (Alnus sp.) .
Owocniki w mocno dojrzałym stanie.