Lactarius lilacinus (Lasch) Fr.
mleczaj liliowy
Lactarius lateritioroseus P. Karst., Meddn Soc. Fauna Flora fenn. 16: 14 (1888)
Lactarius lilacinus subsp. eulilacinus Singer, Annls mycol. 40(1/2): 125 (1942)
Lactarius lilacinus (Lasch) Fr., Epicr. syst. mycol. (Upsaliae): 348 (1838) [1836-1838] subsp. lilacinus
Lactarius lilacinus subsp. mitificus (Britzelm.) Singer, Annls mycol. 40(1/2): 125 (1942)
Lactarius lilacinus (Lasch) Fr., Epicr. syst. mycol. (Upsaliae): 348 (1838) [1836-1838] var. lilacinus
Lactarius lilacinus var. minor Killerm., Denkschr. Bayer. Botan. Ges. in Regensb. 19(N.F. 13): 84 (1933)
Lactarius lilacinus var. mitificus (Britzelm.) Killerm., Denkschr. Bayer. Botan. Ges. in Regensb. 19(N.F. 13): 84 (1933)
Lactarius mitificus Britzelm., Bot. Zbl. 71(3): 55 (1897)
Lactifluus lateritioroseus (P. Karst.) Kuntze, Revis. gen. pl. (Leipzig) 3(2): 489 (1898)
Lactifluus lilacinus (Lasch) Kuntze, Revis. gen. pl. (Leipzig) 2: 857 (1891)
INNE POLSKIE NAZWY:
mleczaj fioletowy (Gumińska & Wojewoda 1999);
Cechy makroskopowe
średnicy 2-6(10) cm, początkowo płaski z podwinietym brzegiem, następnie coraz bardziej rozpostarty z centralnym zagłębieniem, brzeg czesto nieregularnie pofalowany o ostrej krawędzi; powierzchnia o barwie różowoczerwonej, czerwonobordowej, liliowej, z wiekiem szaroliliowa, koncentrycznie strefowana lub nie, matowa i sucha, delikatnie kosmkowata.
Miąższ – białawy lub lekko ochrowy, w starszym wieku zieleniejący; smak łagodny, po dłuższej chwili nieco gorzkawy.
Mleczko białe, powoli zieleniejące, łagodne lub lekko piekące, skąpe.
Cechy mikroskopowe
Wysyp bladoochrowy.
Zarodniki o wymiarach 7.7-8.5 x 6-7 µm, elipsoidalne do kulistawych, z niskimi brodawkami oraz niskimi łącznikami tworzącymi siateczkę.[1]
Podstawki o czterech sterygmach , 40-50 x 8-10 µm.
Pleurocystydy 7-9 x 60-90 µm.[1]
Występowanie
Wyrasta w okresie jesiennym, w lasach o charakterze łęgowym, w towarzystwie olszy. W odpowiednich siedliskach znajdywany dość często.
Gatunki podobne
Barwą czasem może przypominać mleczaja wełniankę (Lactarius torminosus), który osiąga jednak znacznie wieksze rozmiary, jest mniej delikatny oraz posiada włóknistą powierzchnię kapelusza.Wartość
Wiekszość uznaje go za gatunek niejadalny, prawdopodobnie jest jednak przez niektórych pozyskiwany, z powodu właściwości wzmagających trawienie.Galeria zdjęć
Lokalizacja: Las łęgowy w pobliżu miejscowości Ogrodniczki (woj. podlaskie, gm. Supraśl), brzeg jeziora Komosa.
Substrat: Stanowisko zgłoszone do Krajowego Rejestru GREJ ID: 194874
Publikacja: Kujawa A., Gierczyk B. 2011a. Rejestr gatunków grzybów chronionych i zagrożonych w Polsce.
Część VIII. Wykaz gatunków przyjętych do rejestru w roku 2012. Przegląd Przyrodniczy XXIV, 4 (2013): 10-41
Stanowisko ujęte w pracy zespołowej:
Grzyby Puszczy Knyszyńskiej - Anna Kujawa, Błażej Gierczyk, Mirosław Gryc, Marek Wołkowycki - 2019 rok.
Lokalizacja: Skraj Puszczy Knyszyńskiej graniczący z rzeką Supraśl, w pobliżu miejsca potocznie zwanego Pólko (okolice Supraśla).
Substrat: Teren lekko wilgotny, w drzewostanie topola, olsza, brzoza, świerk, sporo leszczyny i innych krzewów.
Stanowisko zgłoszone do Krajowego Rejestru GREJ ID: 194910
Publikacja: Kujawa A., Gierczyk B. 2011a. Rejestr gatunków grzybów chronionych i zagrożonych w Polsce.
Część VIII. Wykaz gatunków przyjętych do rejestru w roku 2012. Przegląd Przyrodniczy XXIV, 4 (2013): 10-41
Stanowisko ujęte w pracy zespołowej:
Grzyby Puszczy Knyszyńskiej - Anna Kujawa, Błażej Gierczyk, Mirosław Gryc, Marek Wołkowycki - 2019 rok.
Archiwum obserwacji gatunku
| Data | Lokalizacja / Siedlisko | Notatka / Status |
|---|---|---|
| ID: 272857 z dn. 2015.09.18 (ATPOL: GC-11) | Puszcza Knyszyńska, brzeg zalewu Zielona, zadrzewienie: świerk, olcha. | Kilka owocników w jednej kępce, na wilgotnej ziemi. Stanowisko ujęte w pracy zespołowej: Grzyby Puszczy Knyszyńskiej - Anna Kujawa, Błażej Gierczyk, Mirosław Gryc, Marek Wołkowycki - 2019 rok. |