Macrocystidia cucumis (Pers.) Joss.
mięsichówka ogórkowonna
Naucoria cucumis (Pers.) P. Kumm., Der Führer in die Pilzkunde: 78 (1871)
Galera cucumis (Pers.) Quél., Bulletin de la Société des Amis des Sciences Naturelles du Musée de Rouen 15: 160 (1880)
Hylophila cucumis (Persoon) Quélet, Enchiridion Fungorum in Europa media et praesertim in Gallia Vigentium: 100 (1886)
Macrocystis cucumis (Pers.) R. Heim, Encyclopédie Mycologique 1: 71 (1931)
INNE POLSKIE NAZWY:
skórzak ogórkowy (Błoński 1896); bedłkaogórkowa, mięsicha ogórkowa (Chełchowski 1898); drobniak ogórkowy, nicówka ogórkowa (Wojewoda 1998-1999);
Cechy makroskopowe
średnicy 4-5(7) cm, początkowo wypukły, ewentualnie stożkowato wypukły, z czasem coraz bardziej rozpostarty, bardzo często z centralnym, tępym garbkiem; silnie higrofaniczny w związku z czym barwa mocno zmienna, mokre owocniki przybierają barwę brązowoczarną, czerwonobrązową lub ciemnobrązową z wyraźnie jaśniejszym brzegiem, wysychając bledną w bardzo dużym stopniu, aż do barwy ochrowej; powierzchnia gładka i aksamitna, matowa; brzeg nieznacznie podwinięty, jedynie w bardzo młodym wieku.
Miąższ – barwy ciemnobrązowej, w kapeluszu cienki, w trzonie twardy i chrząstkowaty; smak łagodny; zapach intensywny, charakterystyczny, porównywany z zapachem świeżych ogórków lub śledzi, u owocników starszych niezbyt przyjemny.
Cechy mikroskopowe
Wysyp zarodników różowobrazowy.
Zarodniki eliptyczne, gładkie, cienkościenne, nie amyloidalne, o wymiarach 6.5-8 x 3.5-4 µm.
Występowanie
Nie jest to gatunek rzadki ale zarazem i niezbyt pospolity. Wpływ na jego populację w dużej mierze maja działania służb leśnych. Na terenie Polski północno-wschodniej najczęściej jego substartem są resztki drewna (wióry, ścinki, zrębki), pozostałe w miejscach jego składowania i zmieszane z podłożem. Ponieważ, z roku na rok prowadzi się na terenie Puszczy Knyszyńskiej coraz bardziej intensywną gospodarkę leśną, w związku z czym systematycznie przybywa stanowisk tego gatunku.
Potrafi również wyrastać na martwym drewnie leżącym na ziemi, wśród traw, w zaroślach, szczególnie wśród pokrzyw.
Występuje od lipca do pierwszych przymrozków, przeważnie grupowo w dużych skupiskach.
Gatunki podobne
Nawet pomimo zmiennej barwy kapelusza, ze względu na intensywny i charakterystyczny zapach, jest gatunkiem łatwo rozpoznawalnym.Wartość
Gatunek niejadalny.Galeria zdjęć
Lokalizacja: Gatunek ujety jako pospolity, w pracy zespołowej:
Substrat: Grzyby Puszczy Knyszyńskiej - Anna Kujawa, Błażej Gierczyk, Mirosław Gryc, Marek Wołkowycki - 2019 rok.
Lokalizacja: Zdjęcia robione w innym czasie ale przedstawiają te same stanowisko.
Substrat: Prezentuje je aby ukazać różnice w ubarwieniu owocników w zależności od wilgotnośći.
