Macrolepiota excoriata (Schaeff.) Wasser
czubajka białotrzonowa
INNE POLSKIE NAZWY: czubajka wyłuszczona (Chełchowski 1898); czubajka bezskórkowa (Błoński 1896); sowa (Hołownia 1959);
Cechy makroskopowe
Kapelusz: zazwyczaj o średnicy 5-12 cm, powierzchnia kapelusza barwy jasnoochrowobrązowawej, mocno popękana, szczególnie na brzegu kapelusza, w miejscu pęknięć widoczny biały miąższ, centralny garbek raczej dobrze widoczny.
Blaszki: barwy białawej, gęsto ustawione.
Trzon: cylindryczny, stopniowo i lekko zwężający się ku kapeluszowi, gładki (bez wzorku), barwy białawej i jedynie po uciśnięciu możliwe lekkie przebarwienie w kierunku brązu; podstawa bulwiasta.
Pierścień: biały, pojedynczy, zwisający, słabo wykształcony.
Miąższ: białawy, niezmienny, bez konkretnego smaku i zapachu.
Cechy mikroskopowe
Wysyp biały.
Występowanie
Gatunek dość rzadki, wyrastający od lata do jesieni w miejscach bardziej odsłoniętych, przeważnie na polach obok lasów.
Gatunki podobne
Nieco podobna czubajka beżowa (Macrolepiota mastoidea).W niektórych przypadkach mogą wystąpić problemy z odróżnieniem jej od pieczareczki różowoblaszkowej (Leucoagaricus leucothites).
Wartość
Gatunek jadalny, ze względu jednak na niewielkie rozmiary oraz rzadkie występowanie, pod względem kulinarnym raczej bez znaczenia.Galeria zdjęć
Lokalizacja: Okolice Ogrodniczek.
Substrat: Trawiasty skraj lasu sosnowego.
Mikroskopował Błażej Gierczyk..
Stanowisko ujęte w pracy zespołowej:
Grzyby Puszczy Knyszyńskiej - Anna Kujawa, Błażej Gierczyk, Mirosław Gryc, Marek Wołkowycki - 2019 rok.
