Panellus serotinus (Pers.) Kühner

łycznik późny

łycznik późny - zdjęcie główne
SYNONIMY: Acanthocystis serotinus (Pers.) Konrad & Maubl., Icon. Select. Fung. 6: 364 (1937)
Agaricus serotinus Pers., in Hoffmann, Naturgetr. Abbild. Beschr. Schwämme (Prague) 3: 4 (1793)
Hohenbuehelia serotina (Pers.) Singer, Lilloa 22: 254 (1951) [1949]
Panus serotinus (Pers.) Kühner, Bull. mens. Soc. linn. Lyon 49(Num. Spéc.): 895 (1980)
Pleurotus serotinus (Pers.) P. Kumm., Führ. Pilzk. (Zerbst): 108 (1871)
Pleurotus serotinus (Pers.) P. Kumm., Führ. Pilzk. (Zerbst): 108 (1871) f. serotinus
Pleurotus serotinus (Pers.) P. Kumm., Führ. Pilzk. (Zerbst): 108 (1871) var. serotinus
Sarcomyxa serotina (Pers.) P. Karst., Meddn Soc. Fauna Flora fenn. 18: 62 (1891)

INNE POLSKIE NAZWY:
bedłka późna; boczniak późny (Chełchowski 1898);

Cechy makroskopowe

Miąższ – gruby, barwy wodnistobiałej, nieco gąbczasty ale stosunkowo miękki; pod skórka występuje żelatynowata warstwa; smak łagodny lub nieco gorzkawy, praktycznie bez zapachu lub bardzo słabym przyjemnym, grzybowym.

Cechy mikroskopowe

Wysyp biały.
Zarodniki bezbarwne, cylindryczne, drobne, 4.5-5.5 x 1-2 µm.

Występowanie

Gatunek nie należy do nazbyt pospolitych ale w niektórych siedliskach, bogatych w odpowiedni substrat, może występować w większych ilościach. Wyrasta na drewnie drzew liściastych, pniakach, powalonych drzewach, grubszych konarach. Lubi substrat brzozowy, dębowy, olchowy, bukowy oraz z drzew owocowych. Najczęściej pojawia się w miejscach zasobnych w wilgoć, tak jak brzegi zbiorników wodnych, zadrzewienia o charakterze łęgowym.
Główny okres jego występowania przypada na miesiące jesienne, wrzesień-pażdziernik.
Rzadko wyrasta pojedynczo, najczęściej pojawia się w grupach, porastając substrat dachówkowato jak i też rzędowo, często owocniki w miarę wzrostu zachodza na siebie.

Gatunki podobne

Gatunek charakterystyczny ale niedoświadczone oko może pomylić go z młodymi owocnikami boczniaka ostygowatego (Pleurotus ostreatus).

Wartość

Jeszcze do nie tak dawna uważany za gatunek jadalny. Obecnie w miarę rozwoju nauki i wiedzy na jego temat, uznano go za gatunek szkodliwy, prawdopodobnie zawierający śladowe ilości substancji rakotwórczych.
Kilkakrotnie na jego bazie gotowałem zupę grzybowa i uważam go za bardzo atrakcyjny gatunek pod względem walorów smakowych. Mięsisty miąższ również należy do jego atutów.

Galeria zdjęć

Data: ---
Lokalizacja: Tereny łęgowe w okolicy miejscowości Ogrodniczki (gm. Supraśl, woj. podlaskie), na wysokim pniu brzozowym.
Substrat: Owocniki pojawiaja się systematycznie co roku, jednak w małej ilości (kilka sztuk).
Stanowisko ujęte w pracy zespołowej:
Grzyby Puszczy Knyszyńskiej - Anna Kujawa, Błażej Gierczyk, Mirosław Gryc, Marek Wołkowycki - 2019 rok.
Foto
Foto
Foto
Data: ---
Lokalizacja: Bardzo młodziutkie owocniki znalezione na pniu brzozowym w Puszczy Knyszyńskiej.
Substrat:
Foto
Foto
Foto
Data: ---
Lokalizacja: Zdjęcia zamieszczone poniżej pochodzą z miejsca obfitującego co roku w większą ilośc owocników tego gatunku.
Substrat: Skraj Puszczy Knyszyńskiej graniczący z terenami podmokłymi, porośnięty w przeważającej części przez liściaste skutecznie ścinane przez bobry.
Stanowisko ujęte w pracy zespołowej:
Grzyby Puszczy Knyszyńskiej - Anna Kujawa, Błażej Gierczyk, Mirosław Gryc, Marek Wołkowycki - 2019 rok.
Foto
Foto
Foto
Foto
Foto
Foto
Foto
Foto