Stropharia squamosa (Pers.) Quél.

Cechy makroskopowe

Kapelusz: średnicy 2-5 cm, pólkolisto sklepiony; powierzchnia barwy ochrowobrunatnej, pokryta przylegajacymi jaśniejszymi łuseczkami (początkowo prawie białymi z wiekiem brunatniejącymi), w czasie wilgotnej pogody śliska, prawie śluzowata, lub sucha w okresach mniejszej wilgotności.
Blaszki: początkowo barwy brudnobiałej ale z wiekiem szybko zabarwiające się od zarodników, na purpurowobrunatno, szerokie, do trzonu również szeroko przyrośnięte; krawędź sprawia wrażenie jaśniejszej od obecności wydzielających się na jej powierzchni kropelek cieczy (fot. 10 - cecha bardziej zauważalna w powiekszeniu).
Trzon: wysmukły, w zasadzie równogruby na całej długości, chociaż bardzo często zauważalne jest jego lekki spęcznienie u podstawy jak i również bezpośrednio pod kapeluszem, o wymiarach 10-15 x 0.5-1 cm, z pierścieniem; powierzchnia trzonu nad pierścieniem biaława i gładka, poniżej pierścienia mocno łuskowato-włóknisty; łuski poczatkowo barwy jasnej, zbliżonej do barwy trzonu, w starszym wieku brunatniejące.
Pierścień: delikatny, z wiekiem zanikający, ale zazwyczaj pozostaje po nim wyraźnie widoczna strefa pierścieniowa w postaci ciemniejszej otoczki; dolna powierzchnia kolorystycznie zbliżona do barwy trzonu, górna zdecydowanie ciemniejsza, prawie czarna, z wyraźnym prążkowaniem.
Miąższ: barwy żółtawej, w kapeluszu bardzo cienki, o łagodnym smaku i bez zapachu.

Cechy mikroskopowe

Brak danych

Występowanie

Jako głowne siedlisko tego gatunku przeważnie są wymieniane lasy bukowe, jak jednak widać, w rzeczywistości doskonale radzi sobie również w lasach innego typu, takich jak: liściaste oraz mieszane.
W iglastych, jak do tej pory, jeszcze jej nie spotkałem.
Wyrasta na zbutwiałych szczątkach drewna zagrzebanych w ziemi lub w ściółce.
Gatunek niezbyt częsty, wystepujący latem i jesienią.

Cechy mikroskopowe

Gatunki podobne

Wartość