Craterellus cornucopioides (L.) Gray

lejkowiec dęty

lejkowiec dęty - zdjęcie główne
SYNONIMY: MycoBank
Index Fungoum

INNE POLSKIE NAZWY: stroczek ciemnobrunatny (Jundziłł 1830); lejkowiec gładki (Błoński 1889);

Cechy makroskopowe

Owocnik: w kształcie lejka (trąbki), dorasta do 12 cm wysokości i 5 cm średnicy; podstawa wąska, stopniowo rozszerzająca się ku górze; brzegi nieregularnie pofalowane, wywinięte na zewnątrz; strona wewnętrzna w kolorze od szarego do czarnego, czasem z odcieniem brązowym, zazwyczaj drobno łuseczkowata; strona zewnętrzna (hymenofor) w kolorze szarym lub niebieskoszarym; powierzchnia gładka ale mocno pomarszczona i pofałdowana; czarna podstawa owocnika mocno odcina się od zdecydowanie jaśniejszej warstwy hymenoforu
Miąższ: cienki i kruchy; barwy szarobrązowej lud czarniawej; smak łagodny; zapach przyjemny aromatyczny.

Cechy mikroskopowe

Wysyp biały.
Zarodniki jajowato-elipsoidalne, gładkie 12-17 x 9-11 µm.

Występowanie

Gatunek miejscowo dość pospolity. Lubi stare drzewostany liściaste, chociaż występuje również i w młodszych ale znacznie rzadziej i mniej obficie. Najczęściej spotykam je w sąsiedztwie dębów i grabów. W innych rejonach kraju bardzo chętnie rośnie również pod bukami. Unika gleb kwaśnych i piaszczystych. Wyrasta od lata do jesieni, zazwyczaj w wiekszych grupach, często zdarzają się owocniki pozrastane z sobą. W Puszczy Knyszyńskiej gatunek występujący dość często ale nie aż tak pospolicie, aby miał większe znaczenie dla grzybiarzy. W niektórych rejonach można spotkać stanowiska, gdzie występuje w dość dużych ilościach, z uwagi jednak na jego znikomą masę, zbiory raczej nie są okazałe. Jeśli już decydujemy się na jego pozyskiwanie, to raczej jako dodatek podczas zbioru innych gatunków. Zasiedla najczęściej lasy liściaste z przewagą dębu i grabu. Woli jednak drzewostan starszy a takiego już niestety, jest coraz mniej nawet na terenie P.K.

Gatunki podobne

Grzyb bardzo charakterystyczny i trudny do pomylenia z jakimkolwiek innym gatunkiem.
Jedynym, z pozoru bardzo podobnym gatunkiem, jest pieprznik szary (Cantharellus cinereus). Zdecydownie różni się on jednak bardziej żyłkowatym hymenoforem. Spotkanie go jednak jest bardzo trudne, ponieważ należy do niezwykle rzadkich gatunków a ewentualna pomyłka nie stanowi zagrożenia dla naszego zdrowia. Oba gatunki są jadalne. Na linkowanej powyżej stronie zamieściłem zdjęcia porównawcze tych gatunków.

Wartość

Jadalny i uważany przez niektórych za bardzo smaczny grzyb przyprawowy. Chetnie suszony, ze względu na swój przyjemny aromat i w postaci pokruszonego, bądż też mielonego suszu, dodawany do różnych potraw. Zaletą jego jest, bardzo długie utrzymywanie aromatu nawet po wysuszeniu.
Nigdy nie zbieramy owocników bardzo starych, te często już są z oznakami pleśni, szczególnie podczas dłuższych okresów wilgotnych. Zwracamy baczna uwagę na każdy owocnik z osobna. Na szarym tle owocnika czasem trudno zauważyć początki rozwoju pleśni.

Galeria zdjęć

Data: Kolekcje znalezione w różnych terminach.
Lokalizacja: Nadleśnictwo Supraśl, okolice Czołnowa.
Uwagi: Kilka fotek zrobionych w różnych miejscach Puszczy Knyszyńskiej.
Stanowisko ujęte w pracy zespołowej:
Grzyby Puszczy Knyszyńskiej - Anna Kujawa, Błażej Gierczyk, Mirosław Gryc, Marek Wołkowycki - 2019 rok.
Foto
Foto
Foto
Foto
Foto
Foto
Foto
Foto
Foto
Foto
Foto
Foto