Amanitaceae — muchomorowate

Amanita – muchomor

W Europie stwierdzono do tej pory występowanie kilkudziesięciu gatunków z tego rodzaju. W Polsce ponad dwadzieścia. Muchomory (Amanita) należą do grzybów mikoryzowych, jednak bez przywiązania (preferencji) do danego gatunku drzewa. W praktyce oznacza to tyle, że określenie partnera mikoryzowego wcale nam nie pomoże w identyfikacji grzyba. Wśród nich znajduja sie gatunki śmiertelnie trujące a tym samym bardzo niebezpieczne dla ludzkiego życia, jak też gatunki jadalne o bogatych walorach smakowych. Poniżej ogólna charakterystyka tego rodzaju oraz wskazówki na co zwrócić szczególna uwagę aby bezbłędnie rozpoznać gatunek. Nie łudźmy sie jednak, że będziemy w stanie po cechach makro rozpoznać je wszystkie. Wiele gatunków wymaga mikroskopowania.

siedlisko: lasy, obrzeża lasów, inne zadrzewienia.

substrat: wszystkie są gatunkami mikoryzowymi jednak bez szczególnych preferencji w wyborze partnera, rosną na ziemi zawsze w pobliżu drzew.

owocniki: duże lub średnie, średnio mięsiste

barwa owocnika: bardzo zróżnicowana, biała, szara, żółta, brązowa, czerwona, zielona oraz wszelkie odcienie tych barw.

powierzchnia kapelusza: zazwyczaj sucha, czasem lekko lepka; naga lub z łatkami

blaszki: wolne, dość gęste, cienkie; barwy przeważnie białej.

wysyp: biały

pochwa: szczątkowa, workowata

pierścień: jego obecność, barwa oraz prążkowanie lub jego brak; nie zawsze obecny (sekcja Vaginatae)

zarodniki: okrągławe do owalnych, czasem prawie cylindryczne; gładkie, amyloidalne lub nie amyloidalne.

podstawa trzonu: przeważnie zawsze wyraźnie poszerzona ale w jakim stopniu (bulwka okrągła, podłużna)

przebarwienia: dotyczy szczególnie miąższu u muchomora czerwieniejącego.