Russulales — gołąbkowce

Lactarius – mleczaj

Lentinellus - twardówka

Lindtneria

Russula - gołąbek

Russula - gołąbek (Kluk, do piśmiennictwa dodał F. Błoński 1889)

Rodzaj obejmujący bardzo liczną grupę grzybów(ponad 300 gatunków), cieszących się dużym zainteresowaniem zarówno mykologów jak i grzybiarzy, a to ze względu na swoją różnorodność, pospolitość i w dużej mierze przydatność do spożycia. W Polsce występuje prawdopodobnie ponad 100 gatunków wśród których znajdują się grzyby wytwarzające owocniki dość małe, jak też i na tyle duże aby wzbudzić zainteresowanie grzybiarzy. Dodatkową zaletą gatunków spośród tego rodzaju jest brak wśród nich grzybów trujących, chociaż dużą część z nich stanowią gatunki niejadalne. Te jednak z łatwością możemy zidentyfikować po ostrym, piekącym lub gorzkim smaku. W czasie zbioru grzybów z tego rodzaju możemy kierować się tzw. "zasadą mleczajową". Do spożycia nadaja się tylko gatunki o łagodnym smaku, więc nawet początkujący grzybiarze, kierując się tą zasadą powinnni sobie z łatwością poradzić z wyeliminowaniem gatunków niejadalnych, o ile oczywiście potrafią właściwie określić przynależność rodzajową. Szczególnie ważne podczas zbioru gatunków z tego rodzaju jest wystrzeganie się owocników bardzo młodych, o nierozwiniętych jeszcze kapeluszach a tym samym niewidocznych cechach charakterystycznych tego rodzaju, nawet jeśli rosną w bliskim sąsiedztwie z owocnikami dojrzałymi. Nie należy zapominać, że różne gatunki grzybów potrafią wyrastać tuż obok siebie, czasem nawet zrastać się podstawami trzonów. Owocniki wykręcamy z podłoża wraz z podstawą trzonu co pozwala na określenie charakteru jej budowy. Tym sposobem uchronimy się przed przypadkowym zbiorem grzybów z innych rodzai, być może silnie trujących.

siedlisko: - gatunki mikoryzowe, występujące zawsze w pobliżu drzew zarówno liściastych jak i iglastych, nie koniecznie w lesie, również w innych zadrzewieniach (również na torfowiskach).
substrat: - rosną na ziemi, rzadziej na spróchniałych częściach drzew (np: pniaki) .
owocniki: - od małych do dużych (2-20 cm), zazwyczaj mięsiste ale też w przeważającej części kruche.
powierzchnia kapelusza: - u większości gatunków sucha i naga, matowa lub błyszcząca, rzadziej kleista lub śluzowata, pokryta drobnymi włoskami lub ziarenkami, czasem spękana na drobne poletka.
wysyp: - biały, kremowy, ochrowy, żółtawy o różnych odcieniach, cytrynowy a nawet pomarańczowy.
pochwa: - brak
pierścień: - brak
zapach: - większość gatunków charakteryzuje się jego brakiem lub tak słabym, że bliżej trudnym do określenia, ale możemy spotkać wśród nich gatunki o zapachu silniejszym, przypominającym śledzie, gorzkie migdały lub owoce.
smak: - może być łagodny, piekący, gorzki (istotne jest również sprawdzenie w jakie części owocnika występuje, bardzo ważna cecha diagnostyczna, zarówno dla mykologów jak i grzybiarzy).
wysyp: - barwa wysypu, istotny element diagnostyczny.
siedlisko: - gatunek mikoryzowy, istotny jest gatunek drzew pod którymi występuje, charakter lasu oraz właściwości podłoża (kwaśne, zasadowe, piaszczyste, torfiaste, itd)
blaszki: - barwa, kształt, obecność blaszeczek, anastomozują czy nie.
miąższ: - w większości przypadków niezbędne jest sprawdzenie reakcji(przebarwienia) miąższu (zazwyczaj w trzonie) na różnego rodzaju odczynniki chemiczne (KOH, NaOH, FeSO4, oraz innych). W niektórych przypadkach przebarwienia następują samoczynnie po przekrojeniu owocnika. Wskazana jest obserwacja, czasem nawet po dość długim czasie (do kilku godzin).